Kaśkę spotkałam przypadkowo w pociągu podmiejskim. W pierwszej chwili jej nie poznałam. Minęło tyle lat odkąd widziałyśmy się po raz ostatni. Kiedyś mówiono o nas „papużki-nierozłączki”. Rozdzieliły nas studia – ona wybrała prawo, ja psychologie, której zresztą nie skończyłam.
Siedziała w kacie przytulona do szyby, miała przymknięte oczy. Podeszłam bliżej.
- Kaśka? – spytałam. Otworzyła oczy.
- Gośka to ty? Tyle lat się nie widziałyśmy Co u ciebie słychać?
- Nic ciekawego. To samo co zawsze mąż, syn. A u ciebie?
Spojrzała w okno.
- Och! Musze już wysiadać, ale koniecznie musimy się spotkać.
- Dobrze tylko kiedy?
- W najbliższą sobotę, u mnie. Masz tu moja wizytówkę
Wcisnęła mi do ręki prostokątny kartonik i już jej nie było.
Szlam na spotkanie z ogromna trema. Ja, mężatka od 8 lat, ona pani adwokat. Byłyśmy równolatkami, a jednak ja wyglądałam przy niej na przynajmniej 5 lat starsza.
Zapukałam do drzwi. Otworzyła mi Kaśka, jak zwykle elegancko ubrana.
- No nareszcie! Myślałam, ze już nie przyjdziesz.

- Nie mogłabym opuścić takiej okazji – odparłam.
(więcej…)